Odtworzenie tych danych w razie awarii komputera jest trudne (do odzyskiwania często wymagane jest specjalnie oprogramowanie, na które trzeba wykupić licencję), czasochłonne i nie zawsze daje oczekiwane rezultaty (części plików możemy nie odzyskać w ogóle, część odzyskamy ze zmienionymi nazwami i/lub rozszerzeniami).

Gniew, złość, zaskoczenie

Jakie emocje poczujesz, kiedy Twoje dane bezpowrotnie znikną z komputera? Często bywa, że wykonanie kopii zapasowej odkładamy „na potem” i w efekcie robimy ją dopiero po nagłej awarii i długotrwałym, często jedynie częściowym, odzyskaniu utraconych plików. Dlatego jeszcze przed ewentualną awarią warto zapobiegać utracie danych, przechowując w bezpiecznym miejscu ich kopię zapasową. W tym artykule, we współpracy z producentem najpopularniejszych na świecie zewnętrznych dysków twardych, firmą Western Digital, przybliżę Wam różne metody wykonywania kopii zapasowych.

Dyskietka, płyta, pendrive

Pierwszymi zewnętrznymi nośnikami danych były dyskietki, początkowo w formacie 8, następnie 5 i 1/4, ostatecznie 3,5 cala, o niezwykle małej pojemności od kilkudziesięciu bajtów do niewiele ponad 1 megabajtu.

Z czasem awaryjne, niezwykle mało pojemne dyskietki ustąpiły miejsca płytom CD, a szczęśliwcy posiadający nagrywarkę CD w komputerze mogli jednorazowo nagrać na płycie kilkaset megabajtów danych. Plyty CD po kilku latach przemieniły się w format DVD, również taki z możliwością wieloktrotnego nagrywania i kasowania danych. Niestety, okazało się też, że plików zapisanych na płytach kilka lat wcześniej, nawet jeśli te nie uległy zarysowaniom czy innym uszkodzeniom, często nie dawało się odczytać i tak przygotowana kopia zapasowa stawała się bezużyteczna.

Płyty CD i DVD zyskały po kilku latach konkurencję: pendrive czyli mały dysk w formacie flash, podłączany do komputera przez złącze USB. Pojemność dysku, początkowo oscylująca wokół 128 MB, nie umożliwiała co prawda wykonywania kopii zapasowych o dużej pojemności, ale wystarczała na skopiowanie ważnych dokumentów, zestawu zdjęć i prezentacji służbowych i w ten sposób można na pendrive-ach zabezpieczać dane do dziś. Oczywiście pilnując, żeby niewielkich rozmiarów pendrive nie zniknął z naszego pola widzenia.

Dyski zewnętrzne

Początek idei ich powstania to tzw. kieszenie do dysków twardych, które montowało się w obudowie komputera i wsuwało do nich dysk zamknięty w specjalnej obudowie. W ten sposób można było przenosić dane z biura do domu, pracując na tych samych plikach zapisanych na jednym, przenoszonym z jednego miejsca do drugiego urządzeniu. Wraz z pojawieniem się technologii USB powstały zewnętrzne dyski twarde: początkowo większe, stacjonarne (format 3,5 cala, takie same jak dyski znajdujące się w obudowach komputerów stacjonarnych), następnie mniejsze, mobilne (format 2,5 cala, takie same jak dyski pracujące w notebookach). Zewnętrzne dyski twarde i technologia USB, FireWire oraz WiFi zapoczątkowały możliwość wykonywania szybkiego backupu dużej ilości danych.

Jak wybrać zewnętrzny dysk twardy

Chociaż pojemność dysku ma największe znaczenie, wybierając urządzenie, na którym zechcemy przechowywać nasze cenne pliki, warto zwrócić uwagę na dodatkowe cechy i funkcje zewnętrznych dysków twardych.

Zewnętrzne dyski stacjonarne My Book

Urządzenia o większym rozmiarze i najwyższej pojemności, z zamontowanymi wewnątrz obudowy dyskami formatu 3,5 cala. Z reguły, po podłączeniu do komputera (przez nowoczesne złącze USB 3.0, standardowe USB 2.0, FireWire lub eSATA) lub routera (przez kabel LAN, z bezprzewodową transmisją danych WiFi). Dyski te przeznaczone są do postawienia na półce lub biurku.

Zewnętrzne dyski twarde WD My Book - porównanie (po kliknięciu w obrazek otworzy się prezentacja)

Zewnętrzne dyski mobilne My Passport

Stylowe, dostępne w wielu kolorach, w obudowach plastikowych, połyskujących lub matowych oraz metalowych. Standardowo łączą się z komputerem za pomocą USB 3.0 lub USB 2.0, a model Studio przeznaczony do współpracy z systemem Mac – również przez FireWire800. Te dyski przeznaczone są do przechowywania danych w podróży: z pracy do domu lub podczas wakacji. Dodatkowo, do dysków My Passport pasuje obudowa WD Nomad, która zabezpieczy je przed upadkiem z wysokości ok. 2 m oraz szkodliwym działaniem wilgoci, wiatru czy uderzeń.

Dyski twarde My Passport Western Digital - porównanie (po kliknięciu w obrazek otworzy się prezentacja)

Jak wykonać kopię zapasową

Kopię zapasową można wykonywać ręcznie, przenosząc ręcznie wybrane do skopiowania dane na zewnętrzny dysk twardy. Najlepszym rozwiązaniem jest jednak skorzystanie z oprogramowania, które automatycznie wykona za nas kopię zapasową za każdym razem, gdy na dysku pojawia się nowy plik lub zaktualizowana wersja starego. Dyski WD przeznaczone do współpracy z systemami Mac będą zgodne z Apple Time Machine, natomiast w systemie Windows najlepiej skorzystać z bezpłatnego oprogramowania WD SmartWare dołączanego do zewnętrznych dysków twardych WD. Takie oprogramowanie, raz skonfigurowane, będzie wykonywało kopię zapasową automatycznie, w tle, a w razie ewentualnej awarii dane będzie można odzyskać za pomocą jednego kliknięcia.

A Wy, zabezpieczacie swoje dane zapisane w komputerze? A może już zdarzyło Wam się je utracić? Podzielcie się swoimi doświadczeniami w komentarzach .

Oczywiście alergia to sprawa bardzo indywidualna i najlepiej, przed podjęciem decyzji o zakupie psa, przez pewien czas regularnie odwiedzać hodowcę i sprawdzać, jak organizm alergika reaguje na określoną rasę.

Zobacz też: Jak wybrać rasę psa

Pies dla alergika to kilkanaście ras, spośród których alergik może wybrać:

1. Yorkshire terrier - odważny i czujny pies, który pierwotnie został wyhodowany, aby polować na szczury. Z czasem trafił na salony i stał się psem „kanapowym”. Bardzo lubi okazywaną mu czułość i chce spędzać dużo czasu z człowiekiem (wymaga bardzo dużo uwagi i pieszczot ze strony właściciela), również na zabawach z dziećmi.
2. Pudel – wrażliwy, delikatny, przywiązany do właściciela, inteligentny pies. Bardzo lubi dużą ilość ruchu, dlatego, trzymany w mieszkaniu, wymaga przynajmniej 3 spacerów dziennie i profesjonalnego opieki fryzjerskiej.
3. Maltańczyk – bardzo mały i łagodny, a jednocześnie bardzo odważny piesek. Pełen energii i chętny do zabawy, również z dziećmi. Wymaga codziennego czesania oraz częstych zabiegów fryzjerskich, zwłaszcza gdy zapuści mu się długi włos.
4. Bichon frise – z natury łagodny pies lubiący zabawę oraz aktywność fizyczną. Należy dostarczać mu regularnej dawki ruchu. Jego włos cały czas rośnie i nie linieje, dlatego wymaga regularnego podcinania i częstego czesania, aby zapobiec tworzeniu się kołtunów.
5. Irlandzki spaniel wodny - wysportowany, aktywny pies, świetny towarzysz człowieka, łatwy do wytresowania. Wymaga czesania co kilka tygodni i trymowania co kilka miesięcy.
6. Terier pszeniczny – pies aktywny, pełen temperamentu, towarzyski, o wesołym usposobieniu, pierwotnie przeznaczony do pomocy w gospodarstwie: zaganiania bydła, łapania szczurów, stróżowania i pomagania w polowaniach.
7. Bedlington terrier – spokojniejszy od innych terierów, odważny i szybki, energiczny pies, który uwielbia pływać. Bardzo inteligentny i przywiązany do właściciela, lojalny towarzysz rodziny, który nie lubi samotności.
8. Portugalski pies wodny - wysportowany, aktywny pies, który musi codziennie spożytkować sporą dawkę energii. Bardzo inteligentny i podatny na tresurę, posłuszny. Wymaga profesjonalnego strzyżenia.
9. Sznaucer miniaturowy – energiczny pies z temperamentem. Wymaga regularnych wizyt u fryzjera i trymowania sierści. Jest psem skorym do zabawy, lubiącym sporo ruchu i bardzo czujnym.
10. Grzywacz chiński – czujny towarzysz, również dla rodziny ze spokojnymi dziećmi. Uczuciowy pies, który stale czeka na kontakt z człowiekiem. Ze względu na brak sierści bardzo podatny na wszelkie alergie i choroby skórne oraz poparzenia słoneczne i szczególnie wrażliwy na zimno.
11. Nagi pies meksykański – bardzo spokojny pies, którego charakterystyczną cechą jest pocenie się przez skórę. Ze względu na brak sierści jego skóra jest bardzo podatna na zimno (w niskich temperaturach powinien nosić ubranie) i poparzenia słoneczne.
12. Nagi pies peruwiański - łatwo przywiązuje się do domowników, ale pozostaje nieufny wobec obcych. Wysportowany i energiczny, źle znosi samotność. Ze względu na brak sierści jego skóra jest narażona na niską temperaturę i poparzenia słoneczne.
13. Nagi terrier amerykański – towarzyski, inteligentny pies pełen energii i skory do zabaw, również z małymi dziećmi. Lubi dużo ruchu, ma instynkt łowczy, ale nie jest dobrym pływakiem.

Poza psami rasowymi, również sporo psów mieszanych, u których przeważają cechy danej rasy „hipoalergicznej”, nadaje się do zamieszkania pod jednym dachem z alergikiem.

A może macie doświadczenie z innymi rasami, przy których nie uaktywniała się Wasza alergia lub udało Wam się z nią uporać pomimo posiadania psa, którego sierść nie jest hipoalergiczna?

1. Cukier puder – w sklepach dwukrotnie droższy od zwykłego cukru kryształu. Mając w domu dobry blender lub elektryczny młynek do kawy, można samodzielnie przygotować cukier puder.
2. Cukier waniliowy – z ziarenkami wanilii, aromatyzowany skórką z waniliowych lasek. Robi się go błyskawicznie, a jego koszt, w porównaniu z 1 kg cukru wanilinowego z małych torebek, jest kilkukrotnie niższy.
3. Marcepan – masa z białek jajek, cukru i zmielonych na proszek, blanszowanych migdałów, zrobiona w domu jest o wiele tańsza niż marcepan kupowany w sklepie dla cukierników.
4. Lukier plastyczny – z glukozy, którą można łatwo nabyć w aptece, cukru pudru i żelatyny można przygotować biały lukier plastyczny, który łatwo zabarwić naturalnymi lub syntetycznymi barwnikami i stworzyć piękną dekorację tortu.
5. Majonez – żółtka utarte z musztardą, odrobiną przypraw, olejem i sokiem z cytryny. Mając w domu olej o dobrym smaku, bez goryczki, warto spróbować przygotować domowy majonez bez konserwantów
6. Musztarda – przyprawy, olej, ocet, miód i domowa musztarda gotowa
7. Jogurt – kultury bakterii zaszczepione w mleku trzymanym w cieple zamienią je w pyszny jogurt naturalny
8. Masło – choć pracochłonne, domowe masło przygotowane ze śmietanki pochodzącej z mleka krowiego to pewność, że jemy klasyczne masło wysokiej jakości i cena dużo niższa od sklepowej
9. Masło klarowane – z masła sklepowego lub domowego można przygotować jego klarowaną wersję, idealną do smażenia nawet w wysokich temperaturach.
10. Pieczywo – domowy chleb na zakwasie lub drożdżach, bułki albo bagietki, pięknie pachnące, z chrupiącą skórką smakują zupełnie inaczej niż pieczywo sprzedawane w sklepach i piekarniach
11. Zakwas – na chleb, barszcz i żurek
12. Sery - domowy twaróg, oscypek czy bundz albo ser koryciński, czasochłonne, ale za to smak – znakomity.
13. Pomidorowa pulpa – w sezonie na pomidory można przygotować ją z wypestkowanych, sparzonych i obranych ze skórki pomidorów. Zmiksowane pomidory z dodatkiem soli i cukru, zagotowane i zamknięte w słoikach lub butelkach, są świetną bazą do przygotowywania zup i sosów pomidorowych.
14. Keczup – w sezonie na pomidory można przygotować zapas domowego keczupu bez konserwantów, o smaku zupełnie innym i lepszym od sklepowego.
15. Przetwory z owoców – domowe dżemy, konfitury, marmolady, galaretki to smak naszego dzieciństwa. Można zamknąć lato w słoiczkach i przygotować przetwory o różnych smakach, niekoniecznie w dużych ilościach, bez dodatku cukru żelującego.
16. Przetwory z warzyw – warzywne sałatki, ogórki kiszone, kiszona kapusta oraz warzywa sezonowe, które, zamknięte w słoikach, można wykorzystać zimą do zup i sałatek zamiast warzyw z puszki kupowanych w sklepie.

Które z tych rzeczy przygotowujecie samodzielnie, a które wolicie kupić w sklepie?

Ultrabook Asus Zenbook UX31 z procesorem Intel i7

Po 2 tygodniach zapowiadanych testów, które przeprowadzałam razem z kilkoma innymi blogerami czas na podsumowanie moich wrażeń z pracy na nowym komputerze – Ultrabooku Asus Zenbook UX31 z procesorem Intel i7.

Ultrabook Asus Zenbook UX31 – wideorecenzja Full HD

Specyfikacja:

Chociaż większość blogerek kulinarnych nie bardzo zna się na sprzęcie komputerowym, każda z nas komputer posiada i regularnie na nim bloguje. Moja wiedza, choć na pewno, z racji doświadczenia w pracy w branży IT, większa niż u koleżanek, nie sprawia niestety, że jestem komputerową alfą i omegą, a raczej zwykłym, średnio-zaawansowanym użytkownikiem. Podobnie jak moje koleżanki, na co dzień korzystam z komputera dość intensywnie i spędzam przy nim po kilka godzin, zajmując się montażem i renderowaniem filmów wideo oraz obróbką zdjęć, które możecie potem oglądać na Pozytywnej Kuchni. W pracy z komputerem liczą się dla mnie przede wszystkim wydajność i wielkość ekranu, wygodna klawiatura do szybkiego pisania „bezwzrokowego”, a także, ze względu na ograniczoną, małą powierzchnię mojego mieszkania, możliwość łatwego przenoszenia komputera z miejsca na miejsce, podłączania do telewizora, monitora, zewnętrznych dysków twardych.

Gotowość do pracy

Po wybudzeniu z trybu uśpienia komputer jest gotowy do pracy po ok. 3 sekundach. To bardzo wygodne, zwłaszcza gdy często przenosimy się z komputerem z miejsca na miejsce. Korzystając z funkcji „Intant On” można ustawić automatyczne usypianie (zamiast wyłączania) komputera po zamknięciu komputera lub wciśnięciu przycisku „Power”.

Wytrzymałość baterii

Czas pracy baterii deklarowany przez producenta to 7 godzin, jednak nie udało mi się go osiągnąć w moim standardowym trybie pracy. Komputer, przy włączonym oprogramowaniu antywirusowym, otwartej przeglądarce internetowej, edytorze tekstowym czy arkuszu kalkulacyjnym, przy odłączonym źródle zasilania, pracuje przez ok. 5 godzin. Decydując się na uruchomienie bardziej obciążających programów, np. do obróbki zdjęć czy filmów wideo, na ultrabooku uda się pracować przez ok. 4 godziny. Trybem oszczędzania baterii można zarządzać za pomocą dostarczanego z ultrabookiem oprogramowania.

Baterii, w przeciwieństwie do standardowych notebooków, nie da się wymienić bez rozkręcania komputera.

Dźwięk

Testowany przeze mnie Ultrabook Asus Zenbook UX31 został wyposażony w audio Bang & Olufsen ICEpower® SonicMaster. Można słuchać na nim dosyć głośno muzyki w wysokiej jakości stereo bez konieczności podłączania zewnętrznych głośników. Dzięki temu mogę, nawet poza domem, przygotowywać filmy i sprawdzać czy nie słychać w nich szumów. Głośniki są umieszczone na spodzie, ale nie wpływa to na głośność, nawet kiedy pracuje się trzymając ultrabooka na kolanach.

Ekran

13 cali to niezbyt duży ekran, co oczywiście ma swoje wady i zalety. Dzięki wysokiej rozdzielczości 1600 x 900 można pracować bez podłączania komputera do większego monitora, edytować tekst, zawartość stron internetowych czy arkuszy kalkulacyjnych. Obróbka zdjęć i filmów również jest możliwa, chociaż, oczywiście, wygodniej będzie się pracowało na monitorze (do którego można podłączyć ultrabooka za pomocą dołączonej do niego w komplecie przejściówki) lub z ekranem telewizora Full HD. Kolorystykę ekranu można dopasować do swoich preferencji za pomocą funkcji „Splendid Utility”.

Głośność pracy

Ultrabook Asus Zenbook UX31 pracuje cicho i nie nagrzewa się mocno, nawet kiedy trzymamy go na kolanach i nie używamy specjalnej podkładki.

Klawiatura i touchpad

Klawiatura jest wygodna i ma klawisze rozstawione w wygodny sposób. Choć po dwóch tygodniach trudno stwierdzić jej wytrzymałość, sprawia wrażenie solidnej. Osobom, które piszą bardzo dużo piszą, może sprawiać trudność przyzwyczajenie się do konieczności mocniejszego stukania w klawisze – osobiście dotychczas pracowałam na komputerach, których klawiatury reagowały o wiele łatwiej, co jest szczególnie ważne podczas szybkiego pisania, bez patrzenia na klawisze.

Touchpad, dość duży, z wyraźnie wydzielonymi polami prawego i lewego przycisku, umożliwia, poza standardowym sterowaniem kursorem, szereg dodatkowych funkcji: przewijanie za pomocą krawędzi lub trzech palców, powiększanie i pomniejszanie obrazu, rotację. Funkcje są szczególnie przydatne, kiedy często korzystamy z ultrabooka bez podłączonej myszki, ale touchpad charakteryzuje dość niska czułość i podczas testów zdarzało mi się mieć problemy z jego odpowiednim „wyczuciem”. Oczywiście nie jest to dużym problemem, kiedy, tak jak ja, najczęściej korzystasz z komputera z podłączoną myszką.

Porty wejścia-wyjścia

Ultrabook Asus Zenbook UX31 jest wyposażony w 7 złącz: USB2.0, USB3.0, audio, DC, microHDMI, miniVGA oraz czytnik kart SD.

Szczególnie przydatne okazało się dla mnie szybkie USB 3.0 – po podłączeniu zewnętrznego dysku twardego w tym nowym standardzie przetestowałam kopiowanie pliku wielkości ok. 2 GB, którego przesłanie trwało ok. 20 sekund (dla starszego USB 2.0 ten czas wydłużył się do 90 sekund). Takie złącze jest szczególnie przydatne przy częstym magazynowaniu danych na zewnętrznym dysku twardym i tworzeniu kopii zapasowych. Osobom zajmującym się fotografią bardzo przyda się czytnik kart SD, chociaż osobiście korzystam z innej, większej karty pamięci, którą wkładam do czytnika podłączanego przez USB lub zgrywam dane bezpośrednio z aparatu fotograficznego.

Złącze microHDMI (z dokupioną przejściówką) lub miniVGA (przejściówka w komplecie) posłuży do podłączenia ultrabooka do większego ekranu, co uprzyjemni pracę np. z wieloma oknami arkusza czy prezentacji, przy obróbce zdjęć i filmów oraz np. podczas oglądania filmu za pomocą komputera.

Pewnym mankamentem może okazać się zbyt duża bliskość poszczególnych złącz: jeśli do wszystkich podepniemy kable, okaże się, że są dość ciasno upchane.

Wydajność

Nie należę do osób, które lubią grać w gry. Dla mnie wydajny komputer to taki, który nie będzie się zawieszał podczas pracy w wielu otwartych oknach, z działającym w tle programem antywirusowym, oraz, czasem, programem do tworzenia kopii zapasowych. Kiedy otwieram przeglądarkę internetową, zawsze pracuję na wielu, otwartych naraz, zakładkach, do tego często mam otwarty jednocześnie program do montażu filmów, który renderuje moje najnowsze materiały (zapisuje je na dysku w odpowiednim formacie i zadanej rozdzielczości) oraz do obróbki zdjęć, w którym w tym czasie zmniejszam fotografie, wklejam znaki wodne, dodaję napisy. Ultrabook Asus Zenbook UX31 jest mocną maszyną, która szybciej niż mój poprzedni komputer z procesorem Intel i7 renderuje filmy (5-minutowy film z muzyką i napisami oraz efektami przejścia wyrenderował się z ok. 25 minut, podczas gdy poprzedni notebook radził sobie z tym zadaniem dwukrotnie (a czasem nawet i więcej razy) dłużej.

Pojemność dysku

Prawdziwą zmorą wideoblogera, poza mało wydajnym komputerem, jest ciągły brak miejsca na dysku twardym. Materiały filmowe często kręci się „na zapas” i zanim zostaną zmontowane (i skompresowane), z aparatu czy kamery zostają przeniesione na dysk komputera lub zewnętrzną pamięć masową. W ultrabooku Asus Zenbook UX31 miejsca na dysku, z mojego punktu widzenia, nie jest zbyt dużo, bo do dyspozycji mamy 128 GB, za to (coś za coś) w technologii SSD (takie dyski twarde są bardziej wytrzymałe i odporne na uszkodzenia mechaniczne), co jest szczególnie ważne w przypadku komputera, który jest przeznaczony dla często podróżujących osób.

Kamera i mikrofon

Wbudowana kamera i mikrofon przydadzą się do wideokonferencji albo rozmów z przyjaciółmi. Kamerą nie nagramy oczywiście filmu wysokiej jakości, ale do podstawowego wideoblogowania, gdzie po prostu wypowiadamy swoje opinie i nie potrzebujemy żadnych efektów specjalnych ani nie kładziemy nacisku na jakość, oczywiście się nada. Wbudowany mikrofon daje dźwięk o zadowalającej jakości: poziom szumów nie jest szczególnie wysoki i można zniwelować go podczas obróbki wideo, wykorzystując odpowiednie filtry, dlatego takim mikrofonem można nagrać tzw. voiceover, czyli komentarz głosowy lektora.

Plusy:

- wysoka wydajność

- błyskawiczna gotowość do pracy po wybudzeniu z uśpienia

- lekka i cienka, solidna konstrukcja

- przejściówki i elegancki pokrowiec w komplecie

- wysoka rozdzielczość ekranu 1600 x 900

- funkcja ułatwiająca ustawienie kolorów ekranu

- wbudowana kamera i mikrofon

- nowoczesne złącze USB 3.0 (szybki transfer plików)

- wysoka jakość dźwięku stereo z głośników

- długi czas pracy na baterii (w trybie oszczędzania nawet powyżej 5,5 godziny)

- trzymany na kolanach podczas pracy, komputer nie przegrzewa się

- cicha praca

- szereg dodatkowych funkcji w touchpadzie

Minusy:

- mała pojemność dysku twardego

- brak podświetlenia klawiatury

- mała czułość klawiatury (konieczność mocniejszego stukania) i touchpada

- złącza mogłyby być odrobinę mniej „upakowane” obok siebie

Jeśli macie ochotę poczytać recenzje przygotowane przez pozostałych blogerów współpracujących z marką Intel i testujących ultrabooki, zerknijcie do Andrzeja i Grzegorza oraz Elizy.

Mam nadzieję, że pokażecie ten artykuł kobietom z Waszego otoczenia, a w szczególności tym, które zaniedbują kwestię regularnych wizyt u ginekologa. Nie dajmy się rakowi szyjki macicy!

Możecie też wesprzeć Koalicję RSM, która planuje zgłosić do Ministerstwa Zdrowia nowy, ujednolicony program profilaktyki raka szyjki macicy (w Polsce statystyki umieralności z powodu tego nowotworu wciąż znacznie przewyższają te w innych, rozwiniętych, europejskich krajach):

Koalicję można poprzeć, dopisując się do listy na stronie KoalicjaRSM.pl. To nic nie kosztuje .

Rak szyjki macicy – jak zapobiegać – film Full HD

Raj szyjki macicy – przyczyna powstania

Nowotwór ten jest pierwszym, w przypadku którego naukowcom udało się zidentyfikować czynnik wywołujący jego powstawanie: wirus brodawczaka ludzkiego (HPV), który, w przypadku długotrwałego zakażenia, może spowodować powstanie zmian nowotworowych w organizmie. I chociaż samo zakażenie wirusem niekoniecznie prowadzi do nowotworu, bez wirusa HPV nie ma możliwości rozwinięcia się raka szyjki macicy.

Wirusem HPV można zakazić się głównie podczas kontaktów seksualnych (ponad 90% wszystkich zakażeń odbywa się właśnie tą drogą). Wirus uwalnia się wraz ze złuszczonymi komórkami naskórka i nabłonków, nie można natomiast zakazić się z nim podczas kontaktu z krwią.

Istnieje ponad 100 typów wirusa HPV, ale nie wszystkie mają działanie wywołujące nowotwór. Tylko kilka typów HPV ma działa onkogennie, dlatego samo zakażenie wirusem nie musi wywoływać raka.

Zakażenie wirusem HPV i jego działanie przez dłuższy czas powoduje, że mnoży się on w nabłonku szyjki macicy, a cały proces dla pacjentki przebiega bezobjawowo. Zdecydowana większość zakażeń HPV trwa krótko, a zdrowy organizm sam jest w stanie wyeliminować zakażenie. Długotrwałe zakażenie (np. u kobiet o obniżonej odporności, ale nie jest to jedyny powód) może doprowadzić do powstania stanu przednowotworowego, albo do raka szyjki macicy, który w początkowym stadium również nie wywołuje żadnych objawów skłaniających do wizyty u ginekologa i przeprowadzenia cytologii. Ryzyko rozwoju raka szyjki macicy u osoby już zakażonej HPV wzrasta podczas długotrwałego stosowania antykoncepcji hormonalnej (powyżej 5 lat), paleniu papierosów albo obecności innych zakażeń przenoszonych drogą płciową.

Wirus HPV charakteryzuje się wysokim stopniem zakaźności i bardzo dużą częstością występowania. Przenosi się prawie wyłącznie drogą płciową, a w grupie największego ryzyka znajdują się osoby młode (przed 30 rokiem życia), aktywne seksualnie, zmieniające partnerów.

Materiał o raku szyjki macicy i działaniach Koalicji RSM w programie „Alchemia zdrowia” Katarzyny Dowbor

Badanie cytologiczne (cytologia)

Cytologia jest badaniem, które pozwala sprawdzić czy w szyjce macicy nie powstały stany zapalne, zakażenia lub zmiany przednowotworowe albo nowotworowe, które powstały, m. in., w wyniku obecności i działania wirusa HPV.

Wykrycie zmian przedrakowych, a nawet wczesnego stadium raka szyjki macicy, daje, w zdecydowanej większości przypadków, możliwość całkowitego wyleczenia! Dlatego najlepiej przeprowadzać badanie cytologiczne raz w roku, ewentualnie zmniejszając tę częstotliwość do badań wykonywanych co trzy lata, jeśli nie znajdujemy się w grupie ryzyka.

Grupy ryzyka

Do grupy podwyższonego ryzyka należą przede wszystkim kobiety:

• leczone z powodu dysplazji szyjki macicy średniego lub dużego stopnia
• wcześniej leczone z powodu raka szyjki macicy
• z potwierdzoną w przeszłości infekcją wysokoonkogenną odmianą wirusa brodawczaka ludzkiego
• cierpiące na niedobór odporności np. ze względu na zażywanie leków immunosupresyjnych
• zakażone wirusem HIV

Jak wygląda badanie cytologiczne

Za pomocą specjalnej szczoteczki z tworzywa sztucznego z szyjki macicy pobiera się rozmaz, który lekarz ginekolog umieszcza na szklanej płytce i zabezpiecza specjalnym preparatem. Tak przygotowana próbka wędruje do laboratorium, gdzie, pod mikroskopem, ocenia się stan szyjki macicy, opisując go następnie jedną z dwóch stosowanych obecnie metod.

Nie wolno godzić się na pobranie wymazu wacikami umieszczonymi na patyczku, czy szpatułką, ani tym bardziej palcem. Jedynie szczoteczka pozwala na pobranie komórek nie tylko z tarczy szyjki macicy, ale także z jej kanału.

Cytologia jest bezbolesna, a pacjentka może jedynie odczuwać niewielki dyskomfort, np. wywołany pieczeniem.

Cytologia a dzień cyklu

Cytologię najlepiej wykonać w czasie pomiędzy czwartym dniem po poprzednim i czwartym dniem przed kolejnym krwawieniem menstruacyjnym. Kilka dni przed wykonaniem badania warto odstawić wszelkie ewentualnie stosowane środki dopochwowe i nie wykonywać irygacji.

Cytologia a aktywność seksualna

Po rozpoczęciu pierwszego współżycia, kiedy rozpoczyna się czas, w którym kobieta może zarazić się wirusem HPV, należy rozpocząć wykonywanie regularnych badań cytologicznych. Dzień przed wykonywaniem badania i w dniu robienia cytologii nie powinno się współżyć, żeby nie zakłócić wyników badania.

Cytologia – wyniki

Wyniki badania cytologicznego są dostępne już kilka dni po jego przeprowadzeniu. Istnieją dwie metody przedstawiania wyników cytologii:

1. Wersja opisowa (tzw. system oceny Bethesda). Wyniki opisane tą metodą powinny zawierać:
   • informację o tym czy pobrany rozmaz zawiera odpowiedni pod względem ilości i jakości materiał do oceny
   • stwierdzenie ogólne prawidłowości lub nieprawidłowości obrazu
   • dokładny opis stwierdzonych zmian, m. in. określenie rodzaju zakażenia, zmian reparacyjnych, obecności nieprawidłowych komórek nabłonkowych, innych nowotworów oraz ocenę stanu hormonalnego pacjentki.
2. Pięciostopniowa skala (wg Papanicolau), która obecnie uważana za niewystarczającą w przekazywaniu istotnych, z klinicznego punktu widzenia, informacji pomiędzy cytologiem a ginekologiem. Skala informuje o tzw. grupie cytologicznej (wyróżniamy 5 grup). Im jest ona niższa – tym lepiej dla pacjentki. Skala Papanicolau nie odzwierciedla współczesnych poglądów na nowotwory szyjki macicy, a także nie uwzględnia licznych zmian nienowotworowych tego narządu.

Prawidłowy wynik badania cytologicznego powinien zawierać wyniki badania w obu powyższych systemach.

Zdaniem specjalistów ten podział jest wystarczający dla podjęcia właściwych decyzji odnośnie dalszego postępowania diagnostycznego lub leczniczego.

Aby mieć pewność, że wymaz został pobrany właściwymi narzędziami i będzie oceniony przez doświadczonych cytologów w wiarygodnych, profesjonalnych laboratoriach, najlepiej korzystać z badań cytologicznych proponowanych przez Populacyjny Program Profilaktyki i Wczesnego Wykrywania Raka Szyjki Macicy.

Bezpłatny, ogólnopolski program profilaktyki raka szyjki macicy

W ramach programu uczestniczące w nim placówki oferują wykonanie bezpłatnych badań cytologicznych kobietom między 25 a 59 rokiem życia, bez konieczności posiadania jakiegokolwiek skierowania, nie pobierając opłat za wizytę u ginekologa.

Cytologia dla kobiet odwiedzających placówki, które podpisały umowę z NFZ i nie zaliczają się do grupy objętej programem, również jest bezpłatna, choć, niestety, powszechnie mówi się o dowolnym pobieraniu opłat przez niektóre przychodnie.

Ministerstwo Zdrowia i NFZ zalecają, żeby wszystkie kobiety w wieku 25-59 lat regularnie poddawały się badaniom cytologicznym. Raz na trzy lata panie w tej grupie wiekowej, objęte powszechnym ubezpieczeniem zdrowotnym w NFZ, powinny otrzymywać imienne zaproszenie na badanie cytologiczne.

Badanie w ramach programu może być wykonane bez skierowania, raz na 3 lata. Jeśli kobieta należy do grupy podwyższonego ryzyka, uprawniona jest do corocznego badania.

Szczepionka przeciwko HPV

Oprócz profilaktyki w postaci regularnego wykonywania badań cytologicznych, kobiety obawiające się zakażenia HPV mogą zaszczepić się przeciwko wirusowi. Aktualnie dostępne na rynku szczepionki niestety nie uodparniają na wszystkie typy wirusa, a cena za szczepienie jest jeszcze dość wysoka, ale z pewnością warto rozważyć szczepienie jako dodatkową formę (nie rezygnując z regularnych badań) zapobiegania rakowi szyjki macicy.

Początków modelowania w masie solnej można doszukać się już w kulturach starożytnych Egipcjan, Greków i Rzymian, którzy, sporządzając z ciasta z mąki, soli i wody przedmioty o charakterze religijnym, składali je w hołdzie i ofierze swoim bóstwom. W Europie masa solna stała się popularna wraz z wprowadzeniem zwyczaju dekorowania choinki na Boże Narodzenie. Ubodzy ludzie przygotowywali własnoręcznie ciasto chlebowe, z którego wyrabiali choinkowe ozdoby. Aby uchronić ciasto przed zjedzeniem przez myszy, dodawano do niego duże ilości soli.

Zwyczaj wykonywania dekoracji z masy solnej niemal zanikł podczas I Wojny światowej, kiedy w Europie trudno było dostać sól. Po wojnach zwyczaj powoli zaczął się odradzać i dziś łatwo znaleźć wielu pasjonatów modelowania w mączno-solnym cieście.

Jak zrobić masę solną – filmy Full HD

Masa solna – przepisy

W zależności od wielkości i przeznaczenia docelowego modelu, który chcemy wyrzeźbić, warto zastosować inne składniki masy solnej i ich proporcje. Masa solna do dużych, prostych modeli powinna zawierać większą ilość soli niż masa do mniejszych modeli oraz takich, w których będzie sporo bardzo drobnych elementów (np. biżuteria), a dodatek mąki ziemniaczanej lub płynnego kleju do tapet uelastyczni ciasto.

Ponieważ mąki różnych producentów różnią się od siebie zawartością skrobii (im więcej skrobii w mące, tym lepsza jakość masy solnej), ostateczną, pożądaną konsystencję masy solnej należy regulować, zwiększając lub zmniejszając ilość dodanej wody. UWAGA: Ilości dodatkowej wody nie należy zanadto przekraczać. Masa solna z podwojoną ilością wody podczas pieczenia zbyt szybko wyrośnie, a na jej powierzchni utworzą się duże bąble lub spękania.

Masa solna – zagniatanie

Alternatywą dla zagniatania ręcznego, przydatną szczególnie wtedy, gdy mamy do wyrobienia duże ilości masy solnej, jest przygotowanie jej przy pomocy malaksera lub ręcznego miksera wyposażonego w spiralne, metalowe końcówki w kształcie haków (do wyrabiania ciasta drożdżowego). Wyrabiając masę mikserem lub malakserem, warto pamiętać o stopniowym dodawaniu płynów, niezbyt dużych obrotach i nie przeciążać urządzenia, żeby jego silnik nie uległ przepaleniu.

Masa solna – suszenie i wypiekanie

Nie ma jednego, uniwersalnego sposobu na suszenie masy solnej. Każdy model, w zależności od wielkości, grubości i rodzaju piekarnika będzie wymagał różnego czasu i temperatury potrzebnych do całkowitego wysuszenia i nadania odpowiedniego, złoto-brązowego koloru.

Susząc masę solną w piekarniku, najlepiej położyć ją na papierze do pieczenia albo na folii aluminiowej.

Suszenie na powietrzu

Zaletą tej metody jest przede wszystkim oszczędność energii, bardzo przydatna w przypadku suszenia modeli o większych rozmiarach, jednak na powietrzu masa solna potrafi schnąć nawet kilka tygodni, a w mieszkaniach o dużej wilgotności powietrza wysuszenie może w ogóle nie nastąpić. Wysuszone na powietrzu modele z masy solnej można potem delikatnie zrumienić w piekarniku, żeby nadać im pożądany, złoto-brązowy kolor.

UWAGA: W przypadku modeli o cienkiej powierzchni nie wolno łączyć różnych procesów suszenia (powietrze + piekarnik), gdyż mogą popękać.

Suszenie na wolnym powietrzu można wspomóc, kładąc modele z masy solnej na grzejniku elektrycznym (ważne, żeby jego powierzchnia byla płaska i masa nie odkształciła się).

Suszenie w piekarniku gazowym

Susząc masę solną w piekarniku gazowym, należy pozostawiać otwarte drzwiczki piekarnika, ponieważ powietrze jest tu dość wilgotne, a temperatura – wysoka.

W piekarniku gazowym czas suszenia wyniesie, orientacyjnie, ok. 3 godzin, przy czym w pierwszej godzinie drzwiczki powinny być otwarte do połowy, w drugiej – w 1/4, a w trzeciej całkowicie zamknięte.

Zrumienianie do pożądanego koloru można wykonać w 200 st. C, uważając, żeby masa solna zbyt szybko się nie przypaliła.

Suszenie w piekarniku elektrycznym

W zależności od rodzaju blachy w piekarniku, czas wypieku masy solnej można ustalić na podstawie grubości danego modelu.

Wypiekając na czarnych blachach, które nagrzewają się znacznie szybciej  niż srebrne, można przyjąć następującą zasadę:

• 1 cm grubości modelu z masy solnej – temperatura 50 st. C – 1 godzina

Wypiekając na blachach srebrnych:

• 1 cm grubości modelu – temperatura 75 st. C – 1 godzina

Przykładowo, model o grubości 3 cm będzie wypiekany przez 3 godziny, w odpowiedniej dla rodzaju blachy temperaturze.

Jeśli w piekarniku nie ma możliwości ustawienia tak niskich temperatur, można przyjąć inne, orientacyjne, czasy suszenia masy solnej:

• 1/2 godziny – 100-125 st. C
• 1 godzina – 150 st. C
• rumienienie – 200 st. C, uważając, żeby modele się nie przypaliły

Do suszenia masy solnej w piekarniku nie warto włączać termoobiegu. Wysuszona z wierzchu skorupka utrudnia wydostawanie się wilgoci ze środka modelu.

Do suszenia nie polecam też kuchenki mikrofalowej, która powoduje zbyt intensywne bąbelkowanie masy solnej i zniszczenie nadanego jej podczas modelowania kształtu.

Masa solna – przechowywanie

Masę solną najlepiej przygotować w ilości, którą całkowicie zużyjemy podczas modelowania. Jeśli część masy pozostanie niewykorzystana, należy zawinąć ją szczelnie w foliowy worek lub zamknąć w pudełku i przechowywać w chłodnym miejscu (ale nie w lodówce) przez kilka dni.

Do kilkudniowej masy solnej można dodać odpowiednie proporcje świeżych składników i ponownie wyrobić całość.

Masa solna – barwienie

Masę solną można zabarwić jeszcze przed suszeniem, za pomocą spożywczych barwników w proszku lub żelu albo farb plakatowych. Tak zabarwiona masa nadaje się wyłącznie do suszenia na powietrzu.

Masę solną, którą zechcemy pomalować farbami plakatowymi, warto wysuszyć bez zrumieniania lub, po upieczeniu, jako podkładu użyć bieli, na którą, po wyschnięciu, nałożymy farbę we właściwym kolorze.

Pomalowaną masę solną warto utrwalić bezbarwnym lakierem (najlepiej żywicznym). Najtrwalsze są lakiery do podłóg lub jachtów. Lakiery w aerozolu mogą zbyt szybko wniknąć do środka masy, nie pozostawiając wystarczająco grubej, połyskującej warstwy zewnętrznej, można jednak również je wykorzystać, lakierując modele np. dwukrotnie.

Po kilku latach modele z masy solnej można, w razie potrzeby, ponownie polakierować.

Źródło: „Masa solna”, Isolde Kiskalt, wyd. Marba Crown LTD.

Książka „Koty” autorstwa Renate Jones to prawdziwe kompendium wiedzy dla początkujących „kociarzy”.

Książka „Koty” Renate Jones – film z recenzją Full HD

Książka ”Koty” została wydana w twardej, połyskującej oprawie oraz wydrukowana na eleganckim, matowym papierze. Została podzielona na siedem głównych rozdziałów: „Zachowania kotów”, „Koty rasowe i kociaki domowe”, „Wybór, utrzymanie i pielęgnacja”, „Wychowywanie kotów”, „Zabawy są ich życiem”, „Zachowanie i kryzysy w kontaktach” oraz „Zdrowy od ogona do głowy”. Całość to aż 320 stron z poradami dotyczącymi kotów.

Książka składa się z zestawów poradników tematycznych ilustrowanych wieloma kolorowymi fotografiami, których głównymi bohaterami są koty: te rasowe i dachowce. Oprócz Renate Jones, książkę współtworzyło trzech innych autorów: Gabriele Metz, Marc Heppner, Anna Laukner.

W pierwszym rozdziale, zatytułowanym „Zachowania kotów„, poznamy „kocie korzenie” czyli historię pochodzenia domowego kota, jakiego znamy współcześnie. Dowiemy się o możliwościach fizycznych kota: jakim dysponuje wzrokiem, słuchem, węchem… Koty to indywidualiści, a ten rozdział opisuje ich zachowania zarówno w samotności jak i w stadzie – kocim oraz ludzkim. Autorka zaprezentowała zachowania kotów dorosłych oraz kociąt – także sposób kształtowania ich charakteru w czasie dorastania. Dowiemy się jak i dlaczego koty znaczą swój teren, kiedy mają ruję, jak wygląda ich rozmnażanie i hodowla, w jaki sposób i dlaczego okazują strach i agresję, jak zachowują się podczas polowania i zabawy.

Drugi rozdział, „Koty rasowe i kociaki domowe” jest przeglądem kocich ras. Znajdziemy tutaj zdjęcia rasowych kotów, opisy ich wyglądu i charakteru oraz rekomendacje dotyczące dopasowania rasy kota do stylu życia właściciela.

W trzecim rozdziale pt. „Wybór, utrzymanie i pielęgnacja” Gabriele Metz porusza problematykę odpowiedzialności wiążącej się z posiadaniem kota, wyborem kociej płci oraz ilości kotów, które chcemy posiadać. Autorka zwraca też uwagę na problematykę wypuszczania kota z domu na samotne spacery. W tym rozdziale poznamy asortyment, który pojawi się w naszym domu razem z czworonogiem: rodzaje posłań, kuwet, drapaków i zabawek oraz sposoby na zdrowe odżywianie kota. Spora część tego rozdziału to także sposoby na spędzanie urlopu z kotem.

Rozdział czwarty „Wychowywanie kotów” to skarbnica wiedzy dla wszystkich, którym wydaje się, że kot jest zwierzęciem, którego nie da się ułożyć.  Choć ułożeniu kota należy poświęcić sporo czasu i cierpliwości, w tym rozdziale przedstawiono porady i proste sztuczki, które znacznie ułatwią nam to zadanie. Metodą pozytywnej motywacji można nauczyć kota nawet załatwiania swoich potrzeb fizjologicznych do sedesu.

Piąty rozdział „Zabawy są ich życiem” to zbiór pomysłów na wspólną zabawę z kotem, z wykorzystaniem zabawek dostępnych w sklepach oraz tych zrobionych własnoręcznie oraz porad dotyczących bezpieczeństwa w trakcie wspólnej rozrywki z czworonogiem.

W rozdziale szóstym „Zachowanie i kryzysy w kontaktach” Renate Jones porusza problematykę nieporozumień i trudnych sytuacji związanych z zachowaniem kota: np. niszczenia przedmiotów czy nadmiernej agresji. Wyjaśnia przyczyny ich powstawania oraz możliwości terapii.

Rozdział siódmy „Zdrowy od ogona do głowy” poświęcony jest kociemu zdrowiu: od pierwszych dni po urodzeniu aż do późnej starości. Opisano tu najczęstsze kocie choroby, przyczyny ich powstawania i sposoby leczenia oraz zamieszczono tabelę obowiązkowych szczepień.

Podsumowanie

Książkę polecam miłośnikom kotów: tym, którzy dopiero planują przyjąć kota pod swój dach, tym, którzy dopiero zaczynają swoją „kocią” przygodę, a także tym, którzy posiadają już kota i chcieliby lepiej zrozumieć jego zachowanie, zyskać bazę wiedzy na temat chorób, rozmnażania oraz wiele pomysłów na zabawy ze swoim pupilem.

Informacje o książce

- Tytuł: “Koty. Kompendium wiedzy o kotach”
- Autor: Renate Jones
- Wydawnictwo MUZA S.A.
- Liczba stron: 320
- Cena: ok. 59,90 zł
- Gdzie kupić: muzaklub.com

4 typy urody: akwamaryna, ametyst, koral i bursztyn

Jak określić typ urody? Istnieją cztery kolorystyczne typy polskiej urody: perłowy ametyst, perłowa akwamaryna, złoty koral i złoty bursztyn.
Dobierając właściwy kolor ubioru, włosów i makijażu do swojego typu urody, podkreślisz jej atuty, będziesz pięknie wyglądać i czuć się dobrze w wielu różnych stylizacjach.

Jak określić typ urody – film Full HD

Poszczególne typu urody różnią się od siebie kolorystyką skóry, oczu i włosów oraz jej chłodnym, perłowym lub ciepłym, złocistym odcieniem. Choć każda kobieta posiada indywidualną kolorystykę i zdarzają się typy mieszane, można rozróżnić cztery charakterystyczne, ogóle typy urody.

Perłowy typ urody: Ametyst

• Kolor skóry: bardzo jasna lub oliwkowa
• Naturalny kolor włosów: ciemny kasztan, brunetka, czarne bez odcieni złocistych lub miedzianych. Wcześnie siwieje, ładny odcień siwizny.
• Kolor oczu: czarne, ciemnobrązowe, szmaragdowo-zielone,  intensywnie błękitne, w i intensywnym kolorze
• Opalanie: od razu na ciemno
• Skóra pod oczami: sińce

Złocisty typ urody: Koral

• Kolor skóry: ciemnozłota
• Naturalny kolor włosów: kasztan (od średniego do ciemnego), z odcieniami złocistymi lub miedzianymi
• Kolor oczu: zielono-orzechowe, brązowe, ciemne, z intensywnym odcieniem złotym
• Opalanie: od razu na złoty brąz
• Skóra poda oczami: jasna, bez sińców

Perłowy typ urody: Akwamaryna

• Kolor skóry: jasna, różowawa
• Naturalny kolor włosów: jasny lub ciemny blond z odcieniami popielatymi. Siwe włosy są białe.
• Kolor oczu: niebieskie, szare, bardzo jasn,  zielone, prawie przezroczyste
• Opalanie: powoli
• Skóra pod oczami: lekko zaróżowiona

Złocisty typ urody: Bursztyn

• Kolor skóry: jasna, lekko złota, z piegami
• Naturalny kolor włosów: jasnozłotawy blond, blond miodowy lub lekko miedziany
• Kolor oczu: zielone, turkusowe, zielone khaki, orzechowe, jasnobrązowe
• Opalanie: na początku na czerwono, potem na oliwkowo; piegi
• Skóra pod oczami: mało widoczne sińce pod oczami

Jak określić typ urody?

Analizy kolorystycznej nie wykonuje się u opalonych osób oraz tuż po farbowaniu włosów. Niezwykle ważna jest możliwość określenia naturalnych odcieni, dlatego mocno opalonym paniom zaleca się zrezygnowanie z solarium zimą, a kobietom farbującym włosy poczekanie aż pojawią się przynajmniej 2-centymetrowe odrosty.

Analiza kolorystyczna typu urody wykonana metodą czterech kamieni rozpoczyna się od zneutralizowania kolorystyki urody. Stylistka koloru rozpoczyna analizę od zmycia makijażu, na głowę nakłada swojej klientce białą opaskę, a na ramiona – białą pelerynę.

Kolor i odcień skóry

Kolorystyka skóry to 80% całej kolorystyki ciała, a jej odcień ma największy wpływ na zdefiniowanie kolorystycznego typu urody.

Krok 1. Za pomocą próbnika kolorów przykładanego do wewnętrznej części nadgarstka stylistka koloru określa ton koloru skóry oraz chłodny lub ciepły odcień.

Krok 2. Ten sam próbnik stylistka przykłada do twarzy i sprawdza czy kolory i odcienie zgadzają się.

Kolor oczu

Krok 3. Stylistka określa kolor oczu klientki. Sprawdza jak prezentuje się barwa tęczówki w świetle dziennym: czy dominują chłodne, a może ciepłe kolory.

Na podstawie kolorystyki i odcienia skóry i oczu określa się wstępnie typ urody. Skóra o chłodnym odcieniu i oczy o chłodnej kolorystyce wskazują wstępnie na typ urody ametystu lub akwamaryny. Ciepłe kolory skóry i oczu sugerują typ urody koralu lub bursztynu.

Kolor włosów

Krok 4. Za pomocą próbnika kolorów włosów wybranego dla chłodnego lub ciepłego typu urody stylistka koloru sprawdza naturalny kolor i odcień włosów. Może też od razu dobrać dodatkowe odcienie, na które można przefarbować włosy, kierując się zasadą maksymalnego przyciemnienia o dwa odcienie „w dół” lub rozjaśnienia o dwa odcienie „w górę”.

Kolor ubioru

Ostateczna decyzja o typie urody zostanie podjęta na podstawie analizy wykonanej za pomocą próbnika kolorów ubioru.

Krok 5. Stylistka koloru przykłada klientce do twarzy próbnik perłowych lub złocistych odcieni i sprawdza, w których kolorach twarz prezentuje się lepiej, a które podkreślają niedoskonałości: przebarwienia, trądzik, popękane naczynka.

Analizując dopasowanie koloru skóry, oczu i włosów do próbników kolorów, stylistka ostatecznie określa typ urody. W podstawowej analizie typu urody klientka otrzymuje kartę kolorów, które powinna wybierać, robiąc makijaż i kupując ubrania, biżuterię i dodatki. W analizie rozszerzonej, wybiera się razem ze stylistką na zakupy, podczas których wybiera się nową kolorystykę garderoby i dopasowuje ubrania do kształtu sylwetki.

Konsultacja merytoryczna

Roma Szafarek jest właścicielką pracowni „Makijaż od Kuchni„. Bizneswoman, kobieta szczęśliwa, lubiąca upiększać innych. Wielka fascynatka bruschetty i czekolady, zakochana we wszystkim co kolorowe.

Możesz umówić się z Romą na wykonanie podstawowej lub rozszerzonej analizy kolorystycznej we Wrocławiu lub Poznaniu.

Jak wybrać rasę psa

Polacy znani są zagranicą ze swojego zamiłowania do psów. Obcokrajowcy, przyjeżdżając do Polski, z reguły od razu zauważają w jak wielu domach razem z ludźmi mieszkają czworonogi. Wiele osób ma już psa, wiele planuje zakup lub adopcję ze schroniska. Decyzja odnośnie zwierzaka zawsze powinna być przemyślana i podjęta w odpowiedzialny sposób, a jeśli planujemy konkretną rasę, warto wybrać taką, której wymagania będą najbardziej zbliżone do naszych możliwości, osobowości i prowadzonego stylu życia. Decydując się na psa rasowego, warto wiedzieć jak wybrać rasę psa.

Jak wybrać rasę psa – film Full HD

Posiadanie psa wiąże się z kilku-, a nawet kilkunastoletnimi obowiązkami, dlatego decyzja o jego pojawieniu się w naszym domu nie może być podejmowana pod wpływem emocji i impulsu. Nie ma rasy psa jednoznacznie dopasowanej do danego typu osobowości i aktywności człowieka. Wybierając określoną rasę, należy rozważyć wiele czynników, które pozwolą wybrać nam idealnego psa.

Hodowla, aukcje czy schronisko

Aby mieć pewność, że pies pochodzi ze sprawdzonego źródła, najlepiej wybrać znaną, polecaną hodowlę i hodowcę cieszącego się dobrą reputacją. Psy sprzedawane na aukcjach internetowych, giełdach i targowiskach pochodzą często od nierzetelnych sprzedawców, którzy przetrzymują zwierzęta w bardzo złych warunkach i nie zapewniają im odpowiedniego traktowania, znacznie częściej mogą też być dotknięte chorobami i wrodzonymi wadami. Z kolei adopcja psa ze schroniska oznacza z kolei wybór zwierzęcia z pewnym bagażem doświadczeń, wobec którego będzie należało wykazać się podwójną cierpliwością i okazać mu wiele miłości.

Znajdź właścicieli danej rasy

Rozważając konkretną rasę psa, warto porozmawiać z osobami, które są już właścicielami takiego zwierzęcia. Można też zasięgnąć rady weterynarza oraz zapytać o zdanie hodowców i treserów albo zasięgnąć informacji podczas wystawy psów.

Dopasuj rasę psa do swoich potrzeb

Charakter człowieka i styl życia oraz indywidualne preferencje są wyznacznikami, którymi należy się kierować, wybierając rasę psa. Przed podjęciem decyzji jaką rasę psa wybrać warto rozważyć podstawowe czynniki, które pomogą zadecydować o tym, jakiej rasy będzie nowy pies.

1. Koszt - przed zakupem psa należy zastanowić się nie tylko nad jego ceną, ale całkowitym kosztem utrzymania, na który składa się pokarm, środki czystości, akcesoria do pielęgnacji, leki i wybrać rasę, na której utrzymanie można sobie pozwolić.
   
2. Wielkość psa – duży metraż mieszkania lub domu, możliwość wypuszczenia psa na podwórko lub wyprowadzania na spacer do pobliskiego parku, lasu czy na łąkę pozwalają na posiadanie dużego psa, choć nie wszystkie „duże” rasy (np. dogi niemieckie) wymagają dużej przestrzeni, po której pies może biegać, a nie każda „mała” rasa (np. psy myśliwskie tj. jamnik) nada się do niewielkiego mieszkania.
3. Gubienie sierści – miłośnikom czystości i porządku może przeszkadzać nadmierne gubienie sierści przez psa (golden retrievery, mopsy i dalmatyńczyki gubią najwięcej sierści) i konieczność jego codziennego szczotkowania (husky, malamuty). Osoby pracujące zawodowo, poświęcające dużo czasu swojej pracy, powinny wybierać rasy psów gubiące najmniej sierści.
4. Podejście do dzieci – choć jest to indywidualna cecha danego psa i kwestia jego wychowania oraz nauki dziecka na temat odpowiedniego podejścia do zwierząt, niektóre rasy nie nadają się do kontaktu z dziećmi. Kiedy w domu mieszka dziecko, absolutnie nie wolno decydować się na agresywne rasy psów (np. pitbull, doberman, bullterrier) oraz te przeznaczone do polowań czy np. psy pasterskie, które mogą „podszczypywać” dziecko w trakcie zabawy.
5. Posłuszeństwo i podatność na tresurę – niektóre rasy, zwłaszcza te przeznaczone do pracy z człowiekiem (husky, labradory, owczarki niemieckie) charakteryzuje duże posłuszeństwo i podatność na tresurę. Warto wybrać jedną z takich ras, jeśli pies ma wykonywać więcej niż tylko standardowe komendy lub kiedy nie mamy wystarczająco dużo cierpliwości na długotrwałą tresurę lub skorzystanie z usług profesjonalnego tresera.
6. Przyjazność – jeśli pies ma przebywać z innymi zwierzętami różnych gatunków, najlepiej wybrać rasę, która nie ma problemu z akceptacją innych osobników we własnym stadzie.
7. Aktywność – osoby aktywne, uprawiające intensywnie sport mogą wybrać rasy psów lubiących ruch (np. labrador, border collie, beaggle). Takie psy wymagają sporo uwagi i poświęconego na trening i zabawy czasu. Typ „kanapowy” powinien zdecydować się na psa „leniucha”, z którym będzie mógł spędzać czas czytając książkę w fotelu lub oglądając telewizję.
8. Czujność – niektóre rasy psów zostały stworzone do stróżowania i warto wybrać je do pilnowania, np. dużych posesji. Część psów (nawet tych mniejszych), ze względu na swoją czujność może pełnić rolę tzw. psów „alarmowych”.
9. Tęsknota wiele ras psów (np. labradory, chihuahua) cierpią z powodu długotrwałej rozłąki czy nudy, dlatego nie nadają się na towarzyszy samotnych, zapracowanych osób, które powinny zdecydować się na inne rasy lub całkowicie zrezygnować z psa, np. na rzecz kota.
10. Przebywanie poza domem – niektóre psy (np. nowofundlandy, husky czy malamuty) bezproblemowo znoszą przebywanie przez dłuższy czas poza domem, w tym także spanie. Inne rasy nadają się z kolei wyłącznie do mieszkania, dlatego przy wyborze warto kierować się możliwością zapewnienia psu całodobowego, ciepłego schronienia.
11. Przystosowanie do danego klimatu – wiąże się częściowo z przebywaniem poza domem. Niektóre rasy psów zostały wyhodowane w zimnych, inne – w ciepłych warunkach. Psy „zimowe” ciężko znoszą upały, a psy pochodzące z cieplejszego klimatu nie zawsze radzą sobie w warunkach polskiej zimy.
12. Doświadczenie – wychowywanie niektórych ras psów nie jest wskazane dla osób początkujących, dlatego pierwszy pies powinien być rasy podatnej na tresurę i łatwej do ułożenia.
13. Genetyczne problemy ze zdrowiem – wybierając rasę psa, należy przygotować się na prawdopodobieństwo wystąpienia problemów zdrowotnych związanych ściśle z daną rasą (psy-miniaturki mają słabe kości, labradory i nowofundlandy mogą cierpieć na dysplazję stawu biodrowego, niektóre rasy mają problemy skórne i ropiejące oczy).
14. Predyspozycje rasy – rasy psów zostały stworzone i wyselekcjonowane do określonych celów, z czym wiążą się ich charakterystyczne predyzpozycje oraz przeciwskazania. Psy myśliwskie sprawdzą się jako towarzysze polowań, ale przekopią przydomowy ogródek. Labradory świetnie aportują i uwielbiają pływać, ale źle znoszą samotność i brak ruchu, a yorkshire terriery, choć małe i „salonowe”, pierwotnie zostały wyhodowane do polowania na szczury.
15. Alergia – osoby cierpiące z powodu uczulenia na psią sierść powinny rozważyć wybór ras psów „hipoalergicznych”, których sierść z minimalnym prawdopodobieństwem wywołuje reakcję alergiczną. Najpopularniejsze rasy dla alergików to pudle, bichon frise i bedlington terrier, choć wiele osób poleca też modne w Polsce yorkshire terriery.

Wychowanie psa

Powinno rozpocząć się od momentu przybycia psa do nowego domu. Dobre wychowanie kształtuje charakter psa i wpływa na jego interakcje z otoczeniem. Wychowując psa, należy zapoznać się ze sposobem postrzegania przez niego świata i unikać podstawowych błędów wychowawczych.

Konsultacja merytoryczna
Norbert Koziar, ratownik WOPR pracujący z psami, członek fundacji „Psi Ratownicy„, organizator dogoterapii, na co dzień właściciel Azy (nowofundland), Belki (labrador retriever) i Kofika (yorkshire terrier).

Makijaż no makeup

Najprostszy i najbardziej uroczy makijaż wykonywany na nieskończenie wiele sposobów to makijaż no makeup – taki, który jest, dodaje uroku, delikatnie podkreśla oko, ale nie dominuje na twarzy. Najprostsza wersja tego makijażu to po prostu jego brak, ale ponieważ nie każda z nas jest szczęśliwą posiadaczką gęstych, ciemnych brwi i rzęs oraz idealnej cery, taki delikatny, lekki makijaż będzie niezastąpiony zawsze wtedy, kiedy chcemy wyglądać dziewczęco i naturalnie.

Do wykonania makijażu no makeup wystarczy zestaw cieni do powiek w naturalnych, beżowo-brązowych odcieniach. Oko nie powinno być podkreślane kredką do oczu czy eyelinerem, dozwolona jest jedynie biała kredka, którą obrysowujemy linię wodną dolnych powiek.

W makijażu no makeup dozwolony jest delikatnie kryjący podkład, który można nałożyć na twarz rozmieszany z kremem na dzień. Drobne niedoskonałości cery można przykryć korektorem i delikatnie rozjaśnić cienie pod oczami i bruzdy nosowo-wargowe rozświetlaczem, pamiętając, że nie może być ich zbyt wiele. Twarz można lekko wypudrować pudrem sypkim transparentnym.

Jak zrobić makijaż no makeup – film Full HD